6 juni 2008
Derby’s zetten een dorp op zijn kop, dat wel, maar het levert zelden goed voetbal op.
Legendarisch zijn ze. Uit mijn eigen dorp herinner ik me de derby tussen “Cercle” en “Verbroedering”.
Verbroedering. De schone schijn in de naam verklapt reeds wie de grootste, duurste, en dus (want zij konden spelers kópen) de succesvolste was. Verbroedering won haast altijd.
Cercle. Het Frans in de naam echode naar Verviers, naar Seraing, naar grauwe mijnwerkerssteden.
Terwijl Verbroedering in die tijd nog net geen Engelse naam had, hoorde je The Beatles reeds yeh yeh-en.
Ik weet het, de vergelijking loopt mank, maar ik moest er wel aan denken tijdens het TV-debat op L1 over de culturele confrontatie tussen Heerlen en Maastricht.
“Maastricht staat met 10-1 voor”, opende de L1-moderator het debat, verwijzend naar een opmerking van de Heerlense wethouder van Cultuur.
Mijn god, denk ik bij mezelf, ik ben in een derby terecht gekomen. Wat een verschrikking.
“Elke stad heeft recht op de aanwezigheid van kunstenaars”, citeert mijn mede-debattant de Amerikaanse denker Richard Florida, “maar het bestel zorgt ervoor dat het geld onrechtvaardig verdeeld is.”
Onevenredig veel geld gaat naar Maastricht en dat is oneerlijk, klinkt zijn mantra in mijn hoofd.
Inderdaad, Maastricht heeft vele kunst- en cultuurinstellingen en in de loop der jaren hebben die veel landelijk geld naar de stad weten te halen.
Ik voel me plots moe worden.
Mensen van mijn generatie hebben, gevoed door de biotoop die Maastricht is, gezelschappen, werkplaatsen, instellingen, ensembles op de kaart gezet en stap voor stap bouwend resulteerde dat in waar Maastricht nu haar vruchten van plukt.
“Maar het gaat hier om een oneerlijke verdeling”, zegt Heerlen.
Gek, het zijn toch de kunstenaars die zoveel initiatieven ontwikkeld hebben en niet het bestel, tik ik mezelf op het hoofd.
En … is er één initiatief uit Heerlen dat niet door kon gaan omdat Maastricht in de weg stond?
Kom op Heerlen, daag ik uit:
Verlok, laat een bad vollopen met warm water, koester, verleidt, leg een paar rails uit. De lente is aangebroken in Heerlen lees ik overal en dat klopt, in Heerlen is echt een lente aangebroken.
Broedt dan ook geen koekoekseieren uit!
“Kijk”, zegt een collega fijntjes, we wachten in Eindhoven op de trein uit Amsterdam, “kijk naar de bordjes: trein naar Maastricht: voor; trein naar Heerlen achter. Dat is toch nergens voor nodig”, zegt ze. En gelijk heeft ze, mijn collega.
Dat de NS Maastricht vóór laat gaan op Heerlen dat is pas oneerlijk.
Voor we het weten spelen we een derby, denk ik en stap de trein in.
Guido Wevers