9 oktober 2008
“Ladies and Gentlemen!”
Nee, onzin. Ik moet gewoon Dames en Heren zeggen.
Gewoon Nederlands blijven spreken.
“Maar het voelt zo raar”.
Ik loop het podium op. Zo’n 1000 man staan met opwinding te wachten op wat komen gaat: “Ladies and gentlemen, and now some Rock & Roll”.
Ik kan er ook niets aan doen, op de een of andere wijze hoort het erbij, dat Engels.
Hoe dan ook, mij stroomt de adrenaline door het lijf.
Wat een sensatie. Ik mag op een echt poppodium, voor een echt poppubliek, een echt grote artiest aankondigen.
Een cadeau.
Daar ga ik: “Een beetje festival presenteert haar hoofdact aan het eind van de avond”, hoor ik mezelf zeggen, “maar Bruis zou Bruis niet zijn als ze niet al midden op de dag de boel zouden laten ontploffen”. Een eerste geklap.
“In België werd hij uitgeroepen tot de bijna grootste Belg” – gejoel stijgt op, wat is een poppubliek toch heerlijk om voor te spreken, wat geven die mensen je vleugels.
“In Frankrijk is hij geridderd en in de rest van Europa” – ik laat een pauze vallen, en ja hoor … geklap, rtimisch geklap,
“in Europa …” yeh, yeh …
“In de rest van Europa staat hij bekend als hardcore Rock & Roll.
Dames en Heren, hier is ….!!!”
De naam van de artiest vult u zelf wel in.
30 Jaar jonger verlaat ik het podium. Alles swingt binnen in me.
Tot ik in de armen van mijn dochter val die me subtiel duidelijk maakt dat Rock & Roll toch echt wel voorbij is. Dat Gooze, de echte hoofdact van die dag toch echt wel vet cool is en The Gorillaz helemaal het einde.
Die laatste 3 woorden “helemaal het einde” zijn van mij. Ik kan maar beter naar Bach luisteren, fluistert zij mij toe.
Ik zin op wraak.
Ik ga bijles nemen. Volgende week duik ik een week lang onder in Festival Jong!
Moet je eens kijken hoe als herboren, op de hoogte van alle nieuwe ontwikkelingen, hoe vet ik uit die week kom.
Festival Jong! Here I come!
Guido Wevers