De Boulettes van Luik

2 december 2008

Zaterdagavond.
Een wat kale ruimte die aan “vroeger” doet denken.
Tafels met van dat wit communiefeestjespapier. Zwarte doeken en rode feestverlichting.
Twee autobussen, ééntje uit Hasselt en ééntje uit Maastricht voerden de bezoekers Luikwaarts. Nieuwsgierig naar een Franstalige versie van De Revisor – die oude Russische komedie.
Theatre de la Place in Luik is de plaats van bestemming.
Zo’n 100 man steken hun knieën onder de tafel in afwachting van: de Boulettes.
Van samenloop van omstandigheden gesproken. Die dag riep Luik uit dat haar Boulettes voortaan officieel tot het cultureel erfgoed van de stad behoren.
Kortom, wij zaten daar met zijn 100-en het Luikse Patrimonium op te eten.
De Maastrichtenaren mixten met de Belgen, wat er toe leidde dat de één de ander bij het afscheid stond uit te zwaaien.
Op zondag, de dag nadien, mixten de Luikenaren met Maastricht. Een zondagmiddagontmoeting in Luik in het Theatre de la Place. Uitgewoond, oud, nog net niet helemaal vervallen. Zo ziet het theater er uit. Maar toch.
Toch, zo voelde ik aan het publiek toen de bus ’s avonds laat terugkeerde op het Vrijthof, toch werd er een snaar geraakt.
Iets dat wij kwijt zijn?
Iets dat wij denken kwijt te zijn?
Onze Maastrichtse Luikbezoekers hadden een exotische ervaring achter de rug.
De avond verwees naar iets, iets dat met de menselijke maat van doen heeft?
Luik heeft haar oude gabardine naar de stomerij gebracht maar er hangen nog veel kostuums die op een beurt wachten.
En toch worden we verleid.
Terwijl we onmiddellijk voelen dat je met nostalgie niet verder komt.
Tot er een bel ging rinkelen: stel dat je de 2 eens samenbrengt.
Stel dat je …
Tijdens het knabbelen aan het Patrimonium van de stad, dienden zich opmerkelijke ideeën aan.
Waar boulettes al niet goed voor zijn.

Guido Wevers