De laatste zondagmiddag van dit winterseizoen
donderdag 12 maart
The Big Blue Ball noemden ze hem, de eerste astronauten.
Vanuit de ruimte leek onze aardbol een grote blauwe bol.
Daar op die bal, daar gebeurt het allemaal.
Toen wij die eerste foto's zagen, laat ik voor mezelf spreken, toen ik voor het eerst foto's van die blauwe bol zag, duizelde het mij. Daar ergens, een stipje, maar zelfs dat niet, ergens daar op die bol, blijkbaar midden in het water daar spartelen en sputteren wij in het rond. Ons gedoe krijgt iets lacherigs maar ook iets speels van daar boven uit bekeken. Zie ze daar met hun zandschepjes en hun wateremmertjes kastelen bouwen, met muren en grachten er om heen. Zie ze daar eindeloos water naar de zee brengen.
Van deze kant af bekeken, met de voeten in de klei, in weer en wind, de zuidwester stevig op het hoofd, lijkt het allemaal getob. Van op afstand ziet dat er dus allemaal enigszins komisch uit.
Heel verfrissend die foto's.
Wat me ook zo verbaasde was dat ik me heel erg op het ‘nu’ betrapte.
Dat is onze aarde. Zo ziet die er dus uit en dat is ‘nu’.
Van bovenaf lijkt de geschiedenis verdwenen. Weggevaagd de middeleeuwen. Verdwenen de renaissance.
Alleen het nu lijkt nog te bestaan. Toegegeven als je inzoomt zie je sporen. De kathedralen daar kijk je niet omheen. Je ziet hoe de aarde zich gevormd heeft. Je ziet hoe bergen en dalen ontstonden, je ziet hoe steppes zich afwisselen met woestijnen, ook hoe steden steeds meer grip krijgen, maar je ziet vooral het nu.
En de rest dat speelt zich af in ons hoofd. Dat geven we door aan mekaar, dat verbeelden we ons.
Een enorme blauwe bol vol met verwondering. En dat beweegt en doet en dat seint en dat...
Een ruim bemeten speeltuin.
En over wat we op die bol allemaal verbeelden daar gaan we het dinsdagavond 17 maart in het festival tijdenstefaf over hebben.
In een installatie van twee Belgische kunstenaars, The Big Blue Ball verbeeldend, is er plek voor het publiek. Beamers projecteren beelden rondom. Een mode defilé vindt plaats, de Vrijthofband speelt muziek, er zijn gasten. Zinnige en onzinnige zaken passeren. Ik interview in het Frans en het Duits, Alexander van Grevenstein en Guus Beumer doen dat in het Engels, maar de avond is gewoon in het Nederlands te volgen. Op zo'n blauwe bol verdwijnen alle grenzen. We drinken samen een glas, en vooral we verwonderen ons over wat we op die grote blauwe bol zoal met elkaar uitspoken.
En dat speelt zich allemaal af op de scène van de grote zaal in ons theater. De laatste “zondagmiddag ontmoeting” van dit seizoen, normaal gepland op 15 maart, inderdaad op zondagmiddag en zoals gewoonlijk in de Bovenzaal van het Theater, hebben we dit keer ingeruild en verplaatst naar de grote scène. Deze keer hebben we plaats genoeg (al die keren moesten we veel mensen teleurstellen, dat hoeft nu dus niet, wat niet wegneemt dat het toch verstandig is om te reserveren). Maar: be my guest, vous êtes le bienvenues, wees welkom.
Met deze Big Blue Ball sluiten we het winterseizoen af. Het oude gezegde indachtig: Maartse buien, die beduien, dat de zomer aan komt kruien.
Guido Wevers