Guido Wevers over Expeditie VIA2018
Bericht uit het basiskamp
9 februari 2010
Een basiskamp inrichten, zo ontdekte ik de afgelopen twee weken, dat is: rondzeulen met materialen. touwen, bijlen, rugzakken, kisten.
Langzaam maar zeker scharrel je een voorraad bij elkaar. Die wordt netjes geordend en gesorteerd. Klaar om ingescheept te worden. Straks, ergens tijdens de reis, wanneer de nood aan de man komt, zal hij van pas komen.
Een basiskamp inrichten, dat is ook: routes uitstippelen, kaarten bestuderen, alternatieven bedenken.
Langzaam maar zeker ontstaat er iets van terreinkennis. Kennis die straks, ergens tijdens de reis, wanneer we de weg echt kwijt zijn, van pas zal komen.
Een basiskamp inrichten dat is ook: de conditie op peil houden, uithoudingsvermogen kweken.
Expeditieleden draaien eindeloos trainingsrondjes.
Zo ook ondergetekende.
En toen ging het fout.
Het ging fout op de laatste zondagochtend van januari.
“Ja, het heeft gesneeuwd, maar dat was gisteren!”
En... “Ja, het heeft gevroren, maar de weg is schoon!”
“Bovendien: de vrieskou hangt in de lucht. Die werkt altijd heilzaam!”
Het trainingsrondje kan makkelijk gefietst worden.
Aldus geschiedde.
Een prachtige tocht was het, door het ontwakende Zeeuwse winterland.
Geen mens te bekennen.
Wel een dozijn herten in het bos tussen Oostkapelle en Domburg. Verbaasd keken de dieren mij aan. Welke idioot fietst op deze winterse zondagochtend door dit bos?
Zo'n tocht waar je achteraf van zegt: “die neemt niemand me meer af”
Ik fiets het bos uit en draai de Zeeuwse polder in.
Zal ik mijn gezin eens verwennen met scrambled eggs? De geur van geroosterd brood en licht gebakken gerookt spek zal hen wakker kietelen deze laatste zondagochtend van januari.
Nog een paar kilometer.
Maar dan.
IJzel, !Vlak voor me!
Drie, vier meter lengte. Meer niet.
Mijn voorwiel gaat onderuit.
Het is niet waar. Mijn voorwiel schuift onder me vandaan!
Ik begin naar links te vallen.
Drie weken geleden viel ik naar rechts – ik heb nog pijn aan die heup –.
Gisteren is de derailleur vervangen!
Het zal toch niet waar zijn. Ik val!
“Dat gaan weer pijnlijke weken worden,”
“Als ik morgen maar niets moet afzeggen”,
“Oh mijn god weer zo'n pijnlijke plek op mijn heup!”,
bedenk ik me terwijl ik val.
Ik klap tegen de grond.
Schuif over het wegdek.
Mijn fiets kletst tegen het beijzelde asfalt en schiet onder mij vandaan.
Ik lig.
Ik wil het niet geloven maar: ik lig!
Twee uur later vind ik mezelf terug in het ziekenhuis van Vlissingen.
“Wat een geluk dat u nog niet gegeten heeft. We kunnen onmiddellijk opereren”, zegt Jan Janssen (Jan Janssen, zo heet de chirurg van dienst, geloof me of geloof me niet) “we kunnen onmiddellijk opereren”, zegt hij terwijl hij me de foto's laat zien.
“Een mooie breuk dwars door de kom”.
De Tsjech Stybar wordt die middag wereldkampioen veldrijden.
Een basiskamp inrichten dat is dus: rekening houden met onvoorziene omstandigheden.
De eerste verkenningstochten moeten worden uitgesteld.
Het is niet anders.
Maar er is plots wel meer tijd om kaarten te bestuderen, in te zoomen op alternatieve routes,....
Hoe dan ook, de expeditie via 2018 is gestart.
Guido Wevers