14 juli 2010
Tja, riep Karel de Gucht, de Belgische Eurocommissaris uit, “Europa volwassen laten worden dat is een proces van lange adem. Zoveel culturen, steden, juridische systemen, vorm daar maar eens één geheel van”.
En datzelfde geldt voor deze Euregio. Maastricht wil met 7 steden, 4 provincies en het landsdeel die Deutschsprachige Gemeinschaft in 2018 Culturele Hoofdstad van Europa worden.
De verschillende partners hebben op 25 november 2009 een convenant getekend. Aan alles voel je dat die partners er echt voor willen gaan.
Toch ontdekt men aan elkaar hoe verschillend hun culturen zijn, welke verschillende codes men hanteert, hoe diep het water nog is. En dus duurt het, dus kost het tijd, overleg, verleiding om de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Maar men wil.
Men heeft begrepen dat, wil dit gebied, deze Euregio toekomst hebben, wil er toekomst voor onze kinderen zijn, dan zullen de neuzen één kant op moeten. Veel is er de laatste jaren geïnvesteerd in de Euregio. Studies hebben aangetoond dat de mogelijkheden voor dit gebied groot zijn maar het gebied zal dan wel een gezicht moeten krijgen. De Euregio, dat is voor veel mensen een ver-van-mijn-bed-show. De Euregio wordt nog steeds als een ambtelijke constructie ervaren.
Roep Toscane en ieder krijgt daar meteen beeld bij.
Roep de Euregio Maas-Rijn en vraagtekens verschijnen.
Wil dit gebied een gezicht krijgen dan zullen “de beelden”, de verhalen van dit gebied uitgetekend moeten worden.
Wil dit gebied “bezield” worden dan zal het reservoir aan mogelijkheden opengebroken moeten worden. Dan zullen we zichtbaar moeten maken wat mensen met elkaar hebben in deze “samenhang van identiteiten”.
Dat bezielen, dat uittekenen van beelden, dat gezicht tonen, daar kan cultuur een motor in zijn.
Daar zou Culturele Hoofdstad over kunnen gaan.
Ikzelf rond mijn werkzaamheden als Artistiek Leider in de voorbereidingsfase van Culturele Hoofdstad deze zomer af. Er ligt een plan van aanpak klaar, er liggen thema’s klaar, nu moet dit alles naar buiten komen.
Want terecht roepen velen: ik hoor niets van Culturele Hoofdstad, we weten nog steeds niet welke kant het opgaat. Laten we hopen dat diegene die na de zomer de leiding krijgt over dit project eindelijk nu echt naar buiten komt. Opdat de bevolking, de culturele instellingen kunnen voelen dat het om hen gaat. Culturele Hoofdstad, dat is de bevolking zelf. Ik, jij, wij, zijn het culturele kapitaal. In het Engels klinkt dat mooi dubbel: I am Cultural Capital. Wij zijn het culturele kapitaal en tegelijkertijd, wij zijn Culturele Hoofdstad.
Laat de zomer haar wijsheid gul over ons uitstrooien.
Ik rond mijn werkzaamheden als kwartiermaker af. De blauwdruk ligt klaar.
Guido Wevers