20 februari
We gaan dat hier eens stevig aanpakken,
dachten wij in de 60er en 70er jaren van de vorige eeuw.
Veel moest er op de schop en wel meteen.
En geef toe, er is een storm door de naoorlogse samenleving getrokken.
Toen de kruitdampen opgetrokken waren
bleek veel van wat we bedacht hadden discutabel,
maar de energie die overal rondspatte toentertijd, die neemt niemand ons af.
Vandaag, deze dag in de huidige eeuw, ben ik daar wel eens jaloers op.
Jaloers op de vanzelfsprekendheid op de naïviteit waarmee we de barricaden optrokken.
Er was de opwinding van het nieuwe.
En er was een vijand.
Het “Klootjesvolk”, zo noemde Provo de tegenstander.
Alleen dat woord al: PROVO.
Beschamend romantisch klinkt dat vandaag.
En nog zo’n toverwoord: Happenings.
“Kom jongens, we organiseren een Happening!”
Deze overpeinzing overviel me afgelopen zondag in de bus van de Markt naar Wolder en terug.
In lijn 4 roerde zich het staartje van het Euregionaal Opera- en Muziektheaterfestival.
Opéra Comique vrolijkte die zonovergoten zondagmiddag met Engelse liederen lijn 4 op.
“Waat goan ver noe beleven”, mopperde een bejaard echtpaar.
Zij voelden zich gestoord in hun zondagse rust.
Maar verder vulde de bus zich met steeds vrolijker wordende reizigers.
De verbeelding was even aan de macht.
Die ochtend vond ik mijn eigen huis terug alsof er een storm doorheen getrokken was.
Een stel 16-jarigen had zich verkleed.
Er moest een foto in het park genomen worden.
Daar passeerde een wit paard.
De verbeelding aan de macht.
Toen ik in de weekend bijlage van de kranten een beschouwing las over de film Deep Throat, waren de 70er jaren helemaal terug.
De kat in me knorde.
Even was die oude energie weer aanwezig. Even?
Ach wat nou, die energie is nooit weggeweest.
En nu blijven de Dansdagen ook nog in Maastricht.
Soms is de verbeelding inderdaad aan de macht.
Guido Wevers